ﭘﺎﻳﺪاری به‌عنوان وﺟﻪ وﺻﻔﻲ ﺗﻮﺳﻌﻪ، وﺿﻌﻴﺘﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در آن ﻣﻄﻠﻮب ﺑﻮدن و اﻣﻜﺎﻧﺎت ﻣﻮﺟﻮد در ﻃﻮل زﻣﺎن ﻛﺎﻫﺶ ﭘﻴﺪا نمی‌کند (11) ، پایداری در ﻣﻌﻨﺎی وﺳﻴﻊ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺗﻮاﻧﺎﻳﻲ ﺟﺎﻣﻌﻪ، اﻛﻮﺳﻴﺴﺘﻢ ﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺟﺎری در ﺗﺪاوم ﻛﺎرﻛﺮد در آﻳﻨﺪه ﻧﺎﻣﺤﺪود اﻃﻼق می‌شود ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ ، ﻃﻮر اﺟﺒﺎر درنتیجه ﺗﺤﻠﻴﻞ رﻓﺘﻦ ﻣﻨﺎﺑﻌﻲ ﻛﻪ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺑﻪ آن واﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ ﻳﺎ ﺑﻪ دﻟﻴﻞ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺑﺎر بیش‌ازحد روی آﻧ‌ﻬﺎ ﺑﻪ ﺿﻌﻒ ﻛﺸﻴﺪه شود(12). دستیابی به توسعه پایدار و رشد اقتصادی از اهداف مهم بسیاری از کشورهاست و یکی از راه‌های عمده نیل به توسعه پایدار، بسط پژوهش‌های علمی در بطن جوامع عشایری است. پايداري نيازمند آن است كه ما به‌طور جمعي براي خير جمعي جامعه به‌عنوان يـك كـل تصمیم بگيريم و كيفيت زندگي از چگونگي روابط ما با يكديگر از نظر اقتصادي ، اجتمـاعي و سیاسی در درون يك نسل و بين نسل‌ها نتيجه شود(13). به این ترتیب توسعه‌ي پایدار به‌ عنوان رویکردي نوین در شرایط رو به تحول سال‌هاي پایـانی قـرن بیسـتم بـراي حـل مسایل توسعه و محیط‌زیست در جهان مطرح و در هزاره سوم به‌عنوان رکن اصلی نظـام‌هـاي برنامـه‌ریـزي در بسـیاري از کشورها مطرح شده است. همچنین لازم به یادآوري است که توسعه‌يپایدار، زمانی محقق خواهد شد که کلیه مولفه‌هـاي آن از جمله مولفه‌ي محیط‌زیست، از بدو شروع برنامه‌ها و سیاست‌ها در فرآیند توسعه قرار گیرند. این مهم زمـانی محقـق خواهد شد که محیطزیست در سیسـتم برنامـه‌ ریـزي در جایگـاه مناسـب خـود قـرار گرفتـه و از وزن لازم در برنامه‌ریزي‌هاي بخشی، منطقه‌اي وملی برخوردار گردد.